Araştırma Makalesi


DOI :10.26650/mecmua.2019.77.2.0016   IUP :10.26650/mecmua.2019.77.2.0016    Tam Metin (PDF)

Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280)

Levent Emre Özgüç

Bu çalışmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 280. maddesinde düzenlenen “Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi” suçu ele alınmaktadır. Suç kanunun ikinci kitabının “Millete ve Devlete Karşı Suçlar” başlıklı dördüncü kısmının “Adliyeye Karşı Suçlar” başlıklı ikinci bölümünde yer almaktadır ve 765 sayılı mülga Türk Ceza Kanunu’nun “Cürmü Haber Vermekte Zühul” başlıklı 530. maddesinin karşılığıdır. 5237 sayılı TCK m 280 uyarınca, görevi sırasında belirtisiyle karşılaştığı bir suçu yetkili makamlara bildirmeyen veya bildirimde gecikme gösteren sağlık mesleği mensubu hapis cezasıyla cezalandırılmaktadır. Suç tanımında bildirim yükümlülüğünün doğmasına neden olacak suçlara ilişkin herhangi bir sınırlama yapılmamış olması sağlık mesleği mensuplarının oldukça geniş bir yükümlülükle karşı karşıya kalmasına sebep olmuştur. Suçun incelenmesi sırasında düzenlemeye ilişkin tartışmalar hakkında bilgi verilmiştir. Bu kapsamda suçla korunan hukuki değerin ne olduğu, failin sahip olması gereken sağlık mesleği mensubu kavramının kimleri kapsadığı, aynı zamanda kamu görevlisi olan sağlık mesleği mensuplarının suç bakımından durumları, suç işlendiğini gösteren belirti kavramının anlamı, belge ve beyanların bu kapsamda olup olmayacağı, suçun olası kastla işlenip işlenemeyeceği, sağlık mesleği mensubunun sır saklama yükümlülüğü, tanıklıktan çekinme hakkı veya tedavi yükümlülüğünün suçta hukuka aykırılığı kaldıran neden sayılıp sayılmayacağı, TCK m 280 ile benzer yükümlülükleri düzenleyen suçlar arasındaki içtima ilişkisi gibi hususlar çözülmeye çalışılmıştır. 

DOI :10.26650/mecmua.2019.77.2.0016   IUP :10.26650/mecmua.2019.77.2.0016    Tam Metin (PDF)

The Crime of Failure by Medical Professionals to Report an Offence (TCC Art. 280)

Levent Emre Özgüç

The topic of analysis of this paper is the crime of “Failure by Medical Professionals to Report an Offence”, found in article 280 of the Turkish Criminal Code numbered 5237. The crime is situated in the second part, titled “Crimes against the Judiciary”, under the fourth section, titled “Crimes against the Nation and the State”, under the second book of the Code, and is the equivalent of Article 530 of the annulled Turkish Criminal Code numbered 765. Pursuant to Art. 280, medical professionals who encounter an indication pointing towards a crime in the course of their duties, and do not notify the authorities of that fact or show delay in their notifications, are punishable by imprisonment. The lack of any limitation concerning the encountered crime which would create the obligation to report caused the medical professionals to face an obligation of substantial extent. Throughout the analysis of the crime, the doctrinal discussions concerning the crime are evaluated. In this context, the topics such as the norm’s protected legal value, the scope of the term medical professional, the status of medical professionals in the public sector, the definition of the term indication in relation to the crime and whether documents and statements are included, whether the crime is committable by probable intent, whether the patient-doctor privilege, the right to be excused from testifying or the obligation to give treatment are justifications for the crime, and the rules of aggregation between TCC Art. 280 and similar crimes are explained.


GENİŞLETİLMİŞ ÖZET


In this paper, the crime of “Failure by Medical Professionals to Report an Offence” in Article 280 of the Turkish Criminal Code numbered 5237, is evaluated through the examination of its protected legal value, its objective and subjective elements, the legal justifications and excuses applicable to the crime, the issues of attempt, aggregation, participation and the adjudication procedure of the crime. The crime aims to protect the effectiveness of judicial functions, with the purposes of providing an effective investigation of crimes, realizing the purposes of criminal law, and protecting public order. Pursuant to Art. 280, only a person who is a medical professional may commit the crime. The definition of the term “medical professional” is to be solved in light of the relevant legislation, especially the Codes numbered 657 and 1219. This paper argues that medical professionals in both public and private sectors may be perpetrators, even though the prevailing opinion is that only medical professionals who are not public officials may commit Art. 280. There are no limitations as to which types of offences the medical professionals must encounter for the obligation to report to be born, except the case of effective remorse in the crime found in Article 191. The patient of the medical professional may be the perpetrator, the victim or a mere witness. However, the encountered offence must constitute a crime, therefore misdemeanors or torts do not create the obligation to report. The medical professional must encounter an indication pointing towards the commission of an offence. The term “indication” used in the original letter of the law points towards material evidence, which caused the Turkish literature on the crime to argue that only encountering material and circumstantial evidence would cause the obligation to report, but statements or documents pointing to the offence do not. However, this paper is in the view that such a distinction was not the aim of the legislator and would lead to erroneous consequences. After encountering an indication in the course of duty as a medical professional, the failure to notify or delay in doing so constitutes the crime in Article 280. The meaning of authorities shall be interpreted in accordance with Art. 158 of the Criminal Procedure Code. There is a delay when significant obstacles in the investigation occur because of the failure to report. The crime may be committed with direct or probable intent. In any case, the intent must extend to all objective elements of the crime. The right to be silent may be exercised with regards to crimes committed by individuals covered by the right. However, in light of Art. 23 of the Regulation on Patient Rights, the patient-doctor privilege may not be asserted when a legal obligation in conflict exists. While medical doctors are required to report the indication they have encountered, they may be excused from testifying pursuant to Art. 46 of the Criminal Procedure Code. Lastly, the will of the individual from whom the crime is learnt is insignificant, even when that individual is the victim and the investigation of the crime is bound to legal complaint. Rules of attempt may not be applied to Art. 280 because of the crime’s nature. Additionally, the crime may only be perpetrated by medical professionals, but other individuals who do not hold this title may participate in the commission of the crime by aiding to or instigating the commission. A discussion exists whether Arts. 278, 279 and 280 have the relationship of general and specific norms. The view presented in this paper is that Art. 278 is a general norm to both 279 and 280, but such a relationship may not be established between the latter two. The issue of aggregation of these two types of crimes is to be solved through the application of the rules of conceptual aggregation. Other possible crimes to be aggregated with Art. 280 are Art. 257 (misconduct of duty by a public official), Art. 252 (bribery) and Art. 210 (falsification of an official document). The punishment prescribed in Art. 280 is imprisonment to one year. As this is a short-term prison sentence, it may be converted to alternative sanctions pursuant to Art. 50 of the TCC. Additionally, the announcement of the sentence may be deferred in line with the rules provided in Art. 231 of the Criminal Procedure Code, or the execution of the sentence may be deferred pursuant to Art. 51 of the TCC.


PDF Görünüm

Referanslar

  • Akbulut B, Ceza Hukuku Genel Hükümler (5th edn, Adalet Yayınevi 2018) google scholar
  • Arslan Ç and Azizağaoğlu B, Yeni Türk Ceza Kanunu Şerhi (Asil Yayın Dağıtım 2004) google scholar
  • Artuk ME and Gökcen A, Ceza Hukuku Genel Hükümler (11th edn, Adalet Yayınevi 2017) google scholar
  • Birtek F, Ceza Muhakemesinde Delil ve İspat (Adalet Yayınevi 2015) google scholar
  • Bulut P, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi’, Sağlık Hukuku Makaleleri (İstanbul Barosu Yayınları 2012) google scholar
  • Çakmut ÖY, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280)’ (2006) 12 Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi 1051 Centel N and Zafer H, Ceza Muhakemesi Hukuku (15th edn, Beta Yayınevi 2018) google scholar
  • Centel N, Zafer H and Çakmut Ö, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar Cilt: I (4th edn, Beta Yayınevi 2017) google scholar
  • Centel N, Zafer H and Çakmut Ö, Türk Ceza Hukukuna Giriş (10th edn, Beta Yayınevi 2017) google scholar
  • Demirbaş T, Ceza Hukuku Genel Hükümler (13th edn, Seçkin Yayıncılık 2018) google scholar
  • Döner İ, ‘Suçu Bildirmeme Suçu (TCK m 278)’ (2005) 9 Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 63 google scholar
  • Erbaş R, Türk Hukukunda ve Karşılaştırmalı Hukukta Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirme Yükümlülüğü (On İki Levha Yayıncılık 2015) google scholar
  • Erdem MR, ‘Suçu Bı̇ldı̇rmeme Suçu (TCK m 278)’ [2009] Türkiye Barolar Birliği Dergisi 105 google scholar
  • Erdoğan Y, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmeme Suçu’ [2009] Legal Hukuk Dergisi 1103 google scholar
  • Feyzioğlu M, Ceza Muhakemesi Hukukunda Tanıklık (US-A Yayıncılık 1996) google scholar
  • Fischer T, Beck’sche Kurz Kommentare - Strafgesetzbuch Und Nebengesetzen (57th edn, Verlag CH Beck 2009) google scholar
  • Gökcen A, Belgede Sahtecilik Suçları (5237 s.Lı TCK. m 204-212) (Turhan Kitabevi 2006) google scholar
  • Gökpınar M, ‘Ceza Sorumluluğunun Temeli: “Kast”’ [2008] Türkiye Barolar Birliği Dergisi 198 google scholar
  • Gültekin Ö, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi’ (2016) 11 Terazi Hukuk Dergisi 103 google scholar
  • Güney N, Özdemir K and Balo Y, Türk Ceza Kanunu (Adil Yayınevi 2004) google scholar
  • Güngör D, Resmi Belgede Sahtecilik Suçu (Yetkin Yayınları 2010) google scholar
  • Hafızoğulları Z and Özen M, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler Kişilere Karşı Suçlar (US-A Yayıncılık 2010) google scholar
  • Hakeri H, ‘Ceza Hukukunda Önemsiz Hareketler’ [2007] Türkiye Barolar Birliği Dergisi 55 google scholar
  • Hakeri H, Tıp Hukuku (16th edn, Seçkin Yayıncılık 2019) google scholar
  • Heintschel-Heinegg B, Strafgesetzbuch Kommentar (Verlag CH Beck 2010) google scholar
  • İçel K, Suçların İçtimaı (Sermet Matbaası 1972) google scholar
  • İçel K, ‘Görünüşte Birleşme (İçtima) İlkeleri ve Yeni Türk Ceza Kanunu’ (2008) 7 İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 35 google scholar
  • İplikçi HE, ‘Türk Ceza Hukukunda Suçu Bildirmeme Suçları’ (Ankara Üniversitesi 2010) google scholar
  • Janis MW, Kay RS and Bradley AW, European Human Rights Law (Oxford University Press 2008) google scholar
  • Joecks W, Studienkommentar Strafgesetzbuch (9th edn, Verlag CH Beck 2010) google scholar
  • Karabulut F, Karapazarlıoğlu E and Tosun H, ‘Ceza Muhakemesinde Delil Kavramı ve Kovuşturma Sürecinde Hakimlerin Delil Algısı’ [2015] Türkiye Barolar Birliği Dergisi 385 google scholar
  • Karan U, ‘Yaşam Hakkı’ in Sibel İnceoğlu (ed), İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi ve Anayasa (Avrupa Konseyi 2013) google scholar
  • Keten A and others, ‘Acil Serviste Düzenlenen Adli Raporların Türk Ceza Kanunu Kapsamında Değerlendirilmesi’ (2011) 5 Turkish Medical Journal 94 google scholar
  • Koca M and Üzülmez İ, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (10th edn, Seçkin Yayıncılık 2017) google scholar
  • Koca M and Üzülmez İ, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler (4th edn, Seçkin Yayıncılık 2017) google scholar
  • Kocasakal Ü, Suçu Bildirmeme Suçları (1st edn, Vedat Kitapçılık 2017) google scholar
  • Kolcu S, ‘TCK’da Suçu Bildirmeme Suçu’ (İstanbul Kültür Üniversitesi 2014) google scholar
  • Lackner K and Kühl K, Strafgesetzbuch Kommentar (26th edn, Verlag CH Beck 2007) google scholar
  • Meran N, Açıklamalı-İçtihatlı Yeni Türk Ceza Kanunu (2nd edn, Seçkin Yayıncılık 2007) google scholar
  • Nuhoğlu A, ‘Tıp Hukukunda Zaruret Halinin Sınırları’, Tıp Ceza Hukukunun Güncel Sorunları (Türkiye Barolar Birliği 2008) google scholar
  • Öget M, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi (TCK 280)’ [2015] Leges İzmir Üniversitesi Sağlık Hukuku Dergisi 53 google scholar
  • Özbek VÖ and others, Ceza Muhakemesi Hukuku (8th edn, Seçkin Yayıncılık 2016) google scholar
  • Özbek VÖ and others, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (8th edn, Seçkin Yayıncılık 2017) google scholar
  • Özgenç İ, ‘Kast-Taksir Kombinasyonları’ (1998) 6 Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 345 google scholar
  • Özgenç İ, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirme Yükümlülüğünün Kapsam ve Sınırları’ (Sağlık Düşüncesi ve Tıp Kültürü Platformu, 2008) <http://www.sdplatform.com/Dergi/169/ Saglik-meslegi-mensuplarinin-sucu-bildirme-yukumlulugunun-kapsam-ve-sinirlari.aspx> accessed 24 September 2019 google scholar
  • Özgenç İ, İrtikap, Rüşvet ve Görevi Kötüye Kullanma Suçları (Seçkin Yayıncılık 2013) google scholar
  • Özgenç İ, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (14th edn, Seçkin Yayıncılık 2018) google scholar
  • Özgüç LE, ‘Bireysel Başvuru İçtihatlarında Yaşam Hakkının Usuli Boyutu: Etkili Soruşturma Yükümlülüğü’ (2016) 10 Güncel Hukuk 32 google scholar
  • Öztürk B and others, Nazari ve Uygulamalı Ceza Muhakemesi Hukuku (11th edn, Seçkin Yayıncılık 2017) google scholar
  • Öztürk B and Erdem MR, Uygulamalı Ceza Hukuku ve Güvenlik Tedbirleri Hukuku (16th edn, Seçkin Yayıncılık 2016) google scholar
  • Schönke A and Schröder H, Strafgesetzbuch Kommentar (28th edn, Verlag CH Beck 2010) google scholar
  • Şenol C, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarında Etkin Soruşturma Yükümlülüğü (CMK m 172/3) (On İki Levha Yayıncılık 2013) google scholar
  • Soyaslan D, Ceza Muhakemesi Hukuku (6th edn, Yetkin Yayınları 2016) google scholar
  • Tezcan D and others, İnsan Hakları El Kitabı (8th edn, Seçkin Yayıncılık 2019) google scholar
  • Tezcan D, Erdem MR and Önok RM, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku (16th edn, Seçkin Yayıncılık 2018) google scholar
  • Törenli Çakıroğlu M, ‘Hekimin Borçlarından Özel Olarak Sır Saklama Borcu’ (2010) 12 Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 159 google scholar
  • Toroslu N, Ceza Hukuku Özel Kısım (5th edn, Savaş Yayınevi 2010) google scholar
  • Toroslu N and Toroslu H, Ceza Hukuku Genel Kısım (21st edn, Savaş Yayınevi 2015) google scholar
  • Ünver Y, ‘Hekimin Cezai Sorumluluğu’, Roche Sağlık Hukuku Günleri (Roche Müstehzarları Sanayi 2007) google scholar
  • Ünver Y, ‘TCK’da Sağlık Personelinin Ceza Hukuku Sorumluluğuna Yol Açabilecek Hükümler’, Uluslararası II. Sağlık Hukuku Sempozyumu (On İki Levha Yayıncılık 2011) google scholar
  • Ünver Y, TCK’da Düzenlenen Adliyeye Karşı Suçlar - İftira, Suç Uydurma, Suç Üstlenme, Yalan Tanıklık ve Bilirkişilik, İnfaz Kurumlarından Kaçma (5th edn, Seçkin Yayıncılık 2019) google scholar
  • Üzülmez İ, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu’, Tıp Ceza Hukukunun Güncel Sorunları (Türkiye Barolar Birliği 2008) google scholar
  • Yağlıdere UE, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu’ (2018) 6 Kadir Has Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 59 google scholar
  • Yaşar O, Gökcan HT and Artuç M, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Cilt VI (Adalet Yayınevi 2010) google scholar
  • Yenisey F and Nuhoğlu A, Ceza Muhakemesi Hukuku (6th edn, Seçkin Yayıncılık 2018) google scholar
  • Zafer H, ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280)’ (2013) 71 İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası 1327 google scholar

Atıflar

Biçimlendirilmiş bir atıfı kopyalayıp yapıştırın veya seçtiğiniz biçimde dışa aktarmak için seçeneklerden birini kullanın


DIŞA AKTAR



APA

Özgüç, L. (2019). Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280). İstanbul Hukuk Mecmuası, 77(2), 999-1040. https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


AMA

Özgüç L. Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280). İstanbul Hukuk Mecmuası. 2019;77(2):999-1040. https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


ABNT

Özgüç, L. Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280). İstanbul Hukuk Mecmuası, [Publisher Location], v. 77, n. 2, p. 999-1040, 2019.


Chicago: Author-Date Style

Özgüç, Levent Emre,. 2019. “Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280).” İstanbul Hukuk Mecmuası 77, no. 2: 999-1040. https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


Chicago: Humanities Style

Özgüç, Levent Emre,. Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280).” İstanbul Hukuk Mecmuası 77, no. 2 (Jul. 2022): 999-1040. https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


Harvard: Australian Style

Özgüç, L 2019, 'Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280)', İstanbul Hukuk Mecmuası, vol. 77, no. 2, pp. 999-1040, viewed 6 Jul. 2022, https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


Harvard: Author-Date Style

Özgüç, L. (2019) ‘Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280)’, İstanbul Hukuk Mecmuası, 77(2), pp. 999-1040. https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016 (6 Jul. 2022).


MLA

Özgüç, Levent Emre,. Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280).” İstanbul Hukuk Mecmuası, vol. 77, no. 2, 2019, pp. 999-1040. [Database Container], https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


Vancouver

Özgüç L. Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280). İstanbul Hukuk Mecmuası [Internet]. 6 Jul. 2022 [cited 6 Jul. 2022];77(2):999-1040. Available from: https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016 doi: 10.26650/mecmua.2019.77.2.0016


ISNAD

Özgüç, Levent Emre. Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK m 280)”. İstanbul Hukuk Mecmuası 77/2 (Jul. 2022): 999-1040. https://doi.org/10.26650/mecmua.2019.77.2.0016



ZAMAN ÇİZELGESİ


Gönderim09.10.2019
Son Revizyon26.12.2019
Kabul27.12.2019

LİSANS


Attribution-NonCommercial (CC BY-NC)

This license lets others remix, tweak, and build upon your work non-commercially, and although their new works must also acknowledge you and be non-commercial, they don’t have to license their derivative works on the same terms.


PAYLAŞ




İstanbul Üniversitesi Yayınları, uluslararası yayıncılık standartları ve etiğine uygun olarak, yüksek kalitede bilimsel dergi ve kitapların yayınlanmasıyla giderek artan bilimsel bilginin yayılmasına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. İstanbul Üniversitesi Yayınları açık erişimli, ticari olmayan, bilimsel yayıncılığı takip etmektedir.