Araştırma Makalesi


DOI :10.26650/artsanat.2021.15.0003   IUP :10.26650/artsanat.2021.15.0003    Tam Metin (PDF)

İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim

İsmail Büyükseçgin

2004 yılında yapılan Marmaray-Metro kazılarıyla, İstanbul Tarihi Yarımada’da yerleşim tarihinin M.Ö. 8000-8500 yıllarına kadar eskiye gittiği ortaya çıkmıştır. M.Ö. 658 yılında kurulan şehrin ilk ismi kaynaklara göre Byzantion’dur. Şehirde bu tarihten 196 yılına kadar Megaralılar dönemi, 196-395 yılları arası Roma İmparatorluğu dönemi yaşanmıştır ve şehir 330’da imparatorluğun başkenti olmuştur. Roma İmparatorluğu’nun 395 yılında bölünmesi sonrası, 1204 yılına kadar Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu’nun başkenti olarak mevcudiyetini sürdürmüş, 1204 yılında haçlı ordusu işgaline uğramış ve 1261 yılına kadar Latin Haçlı İmparatorluğu hâkimiyetinde kalmıştır. 1261-1453 yılları arasında tekrar Bizans aileleri (kommenoslar) hâkimiyetinde olan şehir, İstanbul’un fethi sonrası 1453-1923 yılları arasında Osmanlı Devleti’nin başkenti (Payitaht) olmuştur. 1923’ten günümüze kadar da Türkiye Cumhuriyeti’nin en önemli şehri olarak varlığını sürdürmektedir. Bu çalışmada, kuruluşundan itibaren değişik medeniyetlere ev sahipliği yaparak, birçok değişik kültür etkisinde gelişen İstanbul şehrini daha iyi anlamak adına, geçmişten gelen yerleşim ve mimari gelenek araştırılmıştır. Bu bağlamda, fethin ardından Osmanlı döneminde Tarihi Yarımada’da yerleşime etki eden faktörler incelenmiştir. Sosyo-kültürel gelişime bağlı (dini, etnik, sınıfsal) yapılaşmanın ve idari yapılaşmanın (saraylar, askeri tesisler, sahibi olan kişilerce resmî devlet faaliyeti yapılan sivil konaklar/büyük konutlar) ana yerleşim bölgeleri tespit edilerek bunların zaman içinde geçirdikleri değişimler ortaya konmuştur.

DOI :10.26650/artsanat.2021.15.0003   IUP :10.26650/artsanat.2021.15.0003    Tam Metin (PDF)

The Ottoman Period Settlement on the Istanbul Historical Peninsula

İsmail Büyükseçgin

With the Marmaray-Metro excavations carried out in 2004, it was revealed that the settlement date of the Istanbul Historical Peninsula goes back to 8000-8500 BC. According to the sources, the first name of the city was Byzantion and it was founded in 658 BC. From this date until 196 it was the Megaras period, after which, the city passed to the Roman Empire between 196-395, becoming the capital of the empire in 330. After the separation of the Roman Empire in 395, the city continued its existence as the capital of the Eastern Roman Empire (Byzantium) until 1204. In 1024 the city was invaded by the crusader army and remained under the rule of the Latin Crusader Empire until 1261. The city again fell under the rule of Byzantine families (Kommenos) from 1261 to 1453 and afterwards, with the conquest of Istanbul, it became the capital of the Ottoman Empire (Payitaht) lasting from 1453 to 1923. It has maintained its presence as the most important city of the Republic of Turkey since 1923. In this study, in order to understand the city of Istanbul, which has been home to different civilizations since its establishment and developed under the influence of many different cultures, the settlement and architectural traditions of the past were investigated. In this context, the factors affecting the settlement of the Historical Peninsula in the Ottoman period after the conquest were examined. The main settlement areas of administrative structuring (palaces, civilian mansions - large dwellings where official state activities were carried out by their owners - and military facilities) and Socio-cultural development related structuring (religious, ethnic, commercial) were determined and the changes they went through over time were revealed.


GENİŞLETİLMİŞ ÖZET


When the city was conquered in 1453, Byzantine structures such as official, civil and commercial buildings, roads, forums, churches and monasteries were already forming a built-up environment. As a consequence, the Ottoman administration just constructed new buildings in this environment and applied their own system to Byzantine structures. In the historical peninsula the ownership was either state-owned or a foundation owned. In Ottoman history, the only way to ensure continuity (which meant transferring the owned lands and buildings from generation to generation) was by establishing a Foundation.

The Ottoman urbanization system was based on the application of the foundation system, which is the formation of a mosque-centered neighborhood. After the conquest, 85 neighborhoods with Turkish names were established. Generally, the places of worship remaining from Byzantium or newly built ones during the Ottoman period were in the centers of these neighborhoods. According to the “Istanbul Foundations registry book” dating to 1546, there were 2515 foundations established in 219 neighborhoods. This number increased to 3265 foundations in 226 neighborhoods in 1600 which shows the development of the neighborhoods and foundations. When the topographical factors affecting the settlement are examined, it can be seen that the fundament of the historical city has two parts. The city has a triangular topography divided into two by the Bayrampaşa (Lycus) Stream, which enters the city under Sulukule (Byzantine bastion) and passes through its middle axis. In this topography, the two main road system was applied from the east to the west; from the summit of the regions descending steeply to the shores of the Marmara Sea and from the top of the slopes descending perpendicular to the Golden Horn. These roads, which were built during the Roman period, were used as the main transportation axis on the Historical Peninsula throughout the Ottoman period and also today. On the peninsula, the Golden Horn - Marmara Sea connection on the north-south direction is the only road on the Golden Horn, Haydar, Saraçhane, Horhor, Yenikapı axis. Today, this connection is provided by Atatürk Boulevard, which was opened later, parallel to the old road.

Earthquakes and fires have had significant effects on the settlement throughout the history of the city. In particular, the major and destructive earthquakes that took place in 1509, 1766 and 1894 caused serious damages and large-scale architectural changes in the city. Fires that occurred frequently inside the city wall of Istanbul during the historical period resulted in significant loss of life and property. Due to the frequent fires in the city, the old streets and parcels were changed often and there was no protection in the buildings except mosques. Under the title of socio-cultural development, which is one of the factors that affected settlements, in the Ottoman Islamic city the main elements of the settlement system were based on the mosque complexes and dervish lodges. Therefore, after the conquest some churches, in particular Hagia Sophia, were turned into mosques and dervish lodges. Apart from these structures, when the newly built mosque complexes (which have managed to survive until today), are analyzed with respect to the centuries, it is observed that 21 mosque complexes were built in the 15th, 16th, 17th, 18th and 19th centuries and they affected the regional settlement of the city. 9 of 21 complexes were built by Mimar Sinan. Similarly, there are 12 dervish lodges (mysticism centers established right after the conquest which survived and were developed during the Ottoman period and still exist in the present day), standing in the first area where they were built.

When we examined the settlement from an ethnic view of point, it can be seen that from the conquest to the 1839 Tanzimat Edict, the ethnic minorities who had limited rights were living in specific areas in the historical peninsula: Greeks of Morea around Fener Gate, Thessaloniki Jews around Tekfur Palace Gate, Karaim people around Yeni Mosque, Armenians from Tokat and Sivas around Sulu Monastery, Copts and some Jews in Balat. By locating these residential areas in tenement districts that were both close to the city walls and at lower elevations due to the topography, a physical and hierarchical distinction was made with Muslim neighborhoods. During the Ottoman period, one of the most important elements affecting regional settlements in the Istanbul Historical Peninsula was state structuring. These are the administrative centers of the state, occupying large-scale lands such as palaces, military areas and mansions where high-level state officials carried out their duties. When the palace is referenced in the 16th and 17th centuries, it is referred to as the Saray-ı Atik (old Palace) in Beyazıt and the Saray-ı Cedid (Topkapı Palace). One of the first buildings built by the order of Fatih Sultan Mehmet after his conquest of Istanbul was the barracks known as the Old Rooms in Vezneciler. Along with the Ağa Gate under Süleymaniye, which had the status of today’s Land Forces Command, they are positioned around the first palace, Beyazıt Palace, to ensure its security and to dominate the entire peninsula. The other military areas in the historical peninsula are the Cebehane (ammunition barracks) next to Hagia Sophia, the New Rooms (janissary barracks and training room) in the wide area between the Orta Mosque in Ahmediye and Molla Fenari Isa Mosque (Likus Stream Valley), Yedikule (The inner fortress), the Wrestlers Lodge and training ground built by Fatih Sultan Mehmet on the land next to Şebsefa Hatun Mosque in Unkapanı, Çardak (fruit pier-customs area) on the Golden Horn near Ahi Çelebi Mosque and Barbaros Foundation Barrack Houses in Cankurtaran. Before the establishment of the ministries in the Tanzimat period in 1839, senior state officials fulfilled their official duties in the Selamlık section of their mansions. Because of this duty, the State dignitaries lived with their employees, known as the people of the door (Kapı Halkı), in their mansions which were built much larger than normal houses.


PDF Görünüm

Referanslar

  • Asal, Rahmi. “Yenikapı Marmaray ve Metro Kurtarma Kazıları Buluntuları Işığında İstanbul’un Roma ve Bizans Dönemi Deniz Ticareti”. Yüksek Lisans Tezi, Trakya Üniversitesi, 2010. google scholar
  • Atasoy, Nurhan. İbrahim Paşa Sarayı. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, 1972. google scholar
  • Arseven, C. Esad. Eski İstanbul. Haz. Yelkenci Dilek. İstanbul: Çelik Gülersoy Vakfı İstanbul Kütüphanesi Yayınları,1989. google scholar
  • Atasoy, A. Rıza ve M. Celalettin Atasoy. Tokat Reşadiye’li Sadrazam Seyyid Hasan Paşa Hayat Hikayesi ve Eserleri. İstanbul: Yenilik Basımevi, 1990. google scholar
  • Ayanoğlu, İ. Fazıl. Yeniçeriler. İstanbul: (Basılmamış Yazma Eser), Özel Kolleksiyon 1963. google scholar
  • Ayanoğlu, İ. Fazıl. Ok Meydanı ve Okçuluk. Ankara: Vakıflar Genel Müdürlüğü Yayını, 1977. google scholar
  • Ayverdi, E. Hakkı. 19. Asırda İstanbul Haritası. İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Enstitüsü, 1958. google scholar
  • Ayverdi, E. Hakkı. Osmanlı Mimarisinde Fatih Devri, İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları, 1989. google scholar
  • Barkan, Ö. Lütfi ve E. Hakkı Ayverdi. İstanbul Vakıfları Tahrir Defteri. İstanbul: Fetih Derneği Neşriyatı Baha Matbaası, 1970. google scholar
  • Belge, Murat. İstanbul’u Gezerken. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 1998. google scholar
  • Benli, Gülhan. “İstanbul Tarihi Yarımada’da Bulunan Han Yapıları ve Avlulu Hanların Koruma Sorunları.” Doktora Tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi, 2007. google scholar
  • Bilecik, Gülberk. “Ayverdi Haritası’nın Işığında 19. Yüzyılda İstanbul’un Tarihi Yarımadasında İnşaat Faaliyetleri”. Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, 2004. google scholar
  • Bilecik, Gülberk. “Ayverdi Haritası’nın Işığında 19. Yüzyılda Süleymaniye Semti.” Süleymaniye: Ulusal Sempozyum Şehir ve Medeniyet 23-25 Kasım 2007. İstanbul: Kocav Yayınları, 2011, 306-319. google scholar
  • Bilici, Faruk. XIV. Louis ve İstanbul’u Fetih Tasarısı. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi, 2004. google scholar
  • Büyükseçgin, İsmail. “İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Topoğrafya Yerleşim İlişkisi ve Büyük Konutların Gelişim Süreci Üzerine Bir Değerlendirme”. Doktora tezi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, 2019. google scholar
  • Büyükseçgin, İsmail “Eski Saray-Fatih’in ilk Sarayı ve Bilinmeyenler”. Turing 381 (2015): 34-39. google scholar
  • Büyükseçgin, İsmail. “Bab-ı Meşihat”. Turing 390 (2017): 20-27. Canatar, Mehmet. İstanbul Vakıfları Tahrir Defteri 1009(1600). İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları, 2004. google scholar
  • Ceylan, Oğuz. “Geleneksel Türk Osmanlı Çarşı Yapılarının Oluşumu, Gelişimi ve Yakın Doğu Kültürleri ile Olan Etkileşimleri.” Doktora Tezi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, 1989. google scholar
  • Ceylan, Oğuz. Korunması Gerekli Taşınmaz Kültür Varlıklarında Edilgen Yangın Korunumu. İstanbul: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri, Proje No: 200214, 2004. google scholar
  • Cezar, Mustafa. “Osmanlı Devrinde İstanbul Yapılarında Tahribat Yapan Yangınlar ve Tabii Afetler.” İstanbul: Güzel Sanatlar Akademisi, Türk Sanatı Araştırma ve İncelemeleri I, 1963, 327- 414. google scholar
  • Çeçen, M. Kazım. 2. Bayezid Suyolu Haritaları. İstanbul: İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Yayınları, 1997. google scholar
  • Çelik, Gözde. “İstanbul Tarihi Yarımadası’nda Tanzimat Dönemi İdari Yapıları”. Doktora Tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi, 2007. google scholar
  • Demircioğlu, Halil. Roma Tarihi. 1-2 Cilt. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları, 2011. google scholar
  • Demirel İşli, Esin. “İstanbul Tekkeleri Mimarisi, Eklentileri ve Restorasyonu”, Doktora Tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi, 1998. google scholar
  • Dirimtekin, Feridun. “14. Mıntıka (Blachernae) Surlar Saraylar ve Kiliseler. Fatih ve İstanbul.” İstanbul Fetih Derneği Dergisi 2 (1953): 193-222. google scholar
  • Dirimtekin, Feridun. Fetihten Önce Marmara Surları. İstanbul: İstanbul Fetih Derneği Yayınları, 1953. google scholar
  • Dirimtekin, Feridun. Fetihten Önce Haliç Surları. İstanbul: İstanbul Fetih Derneği Yayınları, 1956. google scholar
  • Doğan, Osman. Sultan İkinci Abdulhamid Han Devri Osmanlı Mektepleri. İstanbul: Çamlıca Yayınları, 2007. google scholar
  • Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi 2. İstanbul: Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı Yayını, 1994. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. İstanbul Anıları. 1. Cilt . İstanbul: Alarko Yayınları, 1979. google scholar
  • Eldem, Halil Edhem. Yedikule Hisarı. İstanbul: Kanaat Kütüphanesi, 1932. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. Köşkler Kasırlar. 1. Cilt. , İstanbul: Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yayınları, 1969. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. Köşkler Kasırlar. 2. Cilt. , İstanbul: Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yayınları, 1974. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. Büyük Konutlar. Ankara: Yaprak Kitabevi, 1982. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. Türk Evi. 1. Cilt. İstanbul: Taç Vakfı Yayınları, 1984. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. Türk Evi. 2. Cilt. İstanbul: Taç Vakfı Yayınları, 1986. google scholar
  • Eldem, Sedat Hakkı. Türk Evi. 3. Cilt. İstanbul: Taç Vakfı Yayınları, 1987. google scholar
  • Ergin, Osman Nuri. Mecelle-i Umur-ı Belediye, İstanbul: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür İşleri Daire Başkanlığı, 1995. google scholar
  • Eyice, Semavi. Eski İstanbul’dan Notlar. İstanbul: Küre Yayınları, 2006. google scholar
  • Eyice, Semavi. Bizans Devrinde Boğaziçi. İstanbul: Yeditepe Yayınevi, 2007. google scholar
  • Fatih Mehmet II Vakfiyeleri. Ankara: Vakıflar Umum Müdürlüğü Neşriyatı-Türk Vakfiyeleri No.1, 1938 google scholar
  • Galitekin, Ahmet Nezih. Ayvansarayi Hüseyin Hadikat-ül Cevami. İstanbul: İşaret Yayınları, 2001. google scholar
  • Gökçay, Metin. “Yenikapı Kazılarında Ortaya Çıkarılan Mimari Buluntular.” Günışığında İstanbul’un 8000 Yılı, Marmaray-Metro-Sultanahmet Kazıları. İstanbul: Vehbi Koç Vakfı Yayınları, 2007, 166-179. google scholar
  • İnalcık, Halil. İstanbul Tarihi Araştırmaları. İstanbul: İş Bankası Kültür Yayınları, 2019. google scholar
  • “İstanbul”. İslam Ansiklopedisi 5/2 Cilt. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1968, 1135-1214/168. google scholar
  • İşli, H. Necdet ve İsmail Büyükseçgin. “Eski Odalar”. Turing 392 (2017): 52-57. google scholar
  • İşli, H. Necdet ve İsmail Büyükseçgin. Osmanlı Devri İstanbul Camileri. 3 Cilt. İstanbul: Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu Yayınları, 2017. google scholar
  • İşli, H. Necdet ve Mehmet Kökrek. Yeniçeriler Remizleri ve Mezar Taşları. İstanbul: Dergah Yayınları, 2017. google scholar
  • Janin, R. Constantinople Byzantine. Paris: Institute Français, 1950. google scholar
  • Kahraman, Seyit Ali ve Yücel Dağlı. Günümüz Türkçesiyle Evliya Çelebi Seyahatnâmesi. 2 Cilt. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2014. google scholar
  • Kala, Ahmet. İstanbul Su Külliyatı-Maileziz Defterleri 8. İstanbul: İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Yayınları, 2000. google scholar
  • Kaptı, Mevlüde. “İstanbul’da 19. yy. Sivil Kargir Mimarinin Korunması için Fener Bölgesi Örneğinde Bir Yöntem Geliştirilmesi.” Doktora Tezi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, 1998. google scholar
  • Koçu, Reşat Ekrem. İstanbul Ansiklopedisi. 1-11 Cilt. İstanbul: Koçu Yayınları, 1958-1973. google scholar
  • Konyalı, İbrahim Hakkı. İstanbul Sarayları (Atmeydanı Sarayı-Pertev Paşa Sarayı-Çinili Köşk). İstanbul: Bürhaneddin Matbaası, 1942. google scholar
  • Konyalı İbrahim Hakkı. “Eski İstanbul’dan Yedikule”. Tarih Hazinesi Dergisi 4 (1951): 179-181. google scholar
  • Kos, Karoly. Bizans’tan Osmanlı’ya İstanbul Mimarisinin Doğu Kökeni. İstanbul: Kaynak Yayınları, 2008. google scholar
  • Köroğlu, Gülgün. “Sur İçinde İmparatorluk Mekanları Konstantinopolis’te Bizans Sarayları.” Toplumsal Tarih Dergisi 152 (2006): 12-24. google scholar
  • Kuban, Doğan. İstanbul Bir Kent Tarihi-Bizantion Konstantinopolis İstanbul. İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2000. google scholar
  • Kütükoğlu, Mübahat. 20. Asra Erişen İstanbul Medreseleri. İstanbul: Türk Tarih Kurumu Yayınları, 2000. google scholar
  • Mamboury, Ernest ve Theodor Wiegand. Die Kaiserpalaste Von Konstantinopel. İstanbul: Alman Arkeoloji Enstitüsü, 1934. google scholar
  • Mazlum, Deniz. 1766 Depremi: Belgeler Işığında Yapı Onarımları. İstanbul: İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, 2011. google scholar
  • Mehmet Ziya. İstanbul ve Boğaziçi. 2 cilt. İstanbul: Darültıbbatül Amire, H. 1336 (1917-1918). google scholar
  • Mehmet Ziya. İstanbul ve Boğaziçi. İstanbul: Bika Kültür Kitaplığı, 2004. google scholar
  • Ogan, Aziz. “1937 Yılında Türk Tarih Kurumu Tarafından Yapılan Topkapı Sarayı Hafriyatı”. Belleten 16 (1937): 317-335, google scholar
  • Ortaylı, İlber. Türklerin Tarihi 2. İstanbul: Timaş Yayınları, 2016. google scholar
  • Öğretici, Akın. “Puta Atışlarına Genel Bir Bakış”. Erişim 25 Eylül 2020 http://www.tirendaz.com/tr/?page_id=1136 google scholar
  • Sertoğlu, Midhat. Resimli Osmanlı Tarihi Ansiklopedisi. İstanbul: İnkılap Kitapevi, 1958. google scholar
  • Şahenk, Hilmi. Bir Zamanlar İstanbul. İstanbul: İstanbul Belediyesi Yayınları, 1996. google scholar
  • Tanzimat 1-2. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi, 1999. google scholar
  • Tekindağ, M. C. Şehabettin. 1453’ten 1574’e Osmanlı Tarihi Ders Notları. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, 1980 google scholar
  • Tezcan, Hülya. Topkapı Sarayı ve Çevresinin Bizans Devri Arkeolojisi. İstanbul: Turing Yayınları, 1989. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. Kapıkulu Ocakları. 1.cilt. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1943. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. Kapıkulu Ocakları. 2.cilt. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1944. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. Saray Teşkilatı. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1945. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. Osmanlı Tarihi 18. Yüzyıl. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1983. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. İlmiyye Teşkilatı. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1988. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. Çandarlı Vezir Ailesi. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1988. google scholar
  • Uzunçarşılı, İbrahim Hakkı. Osmanlı Devleti’nin Merkez ve Bahriye Teşkilatı. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1988. google scholar
  • Ülgen, Ali Saim. Fatih Devrinde İstanbul. Ankara: Vakıflar Umum Müdürlüğü Neşriyatı, 1939. google scholar
  • Ünver, A. Süheyl. İstanbul’un Mutlu Askerleri ve Şehit Olanlar. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları, 1976. google scholar
  • Ünver, A. Süheyl. “Yeniçeri Kışlaları”. Belleten 160 (1976):589-594. google scholar
  • Ünver, A. Süheyl. Türk Evleri. İstanbul: Nakkaş Tezyini Sanatlar Merkezi Yayınları, 2013. google scholar
  • Ürekli, Fatma. İstanbul’da 1894 Depremi. İstanbul: İletişim Yayınları, 1999. google scholar
  • Vasiliev, A. A. Bizans İmparatorluğu Tarihi. Çev. Müfid Mansel. İstanbul: Alfa Yayınları, 2016. google scholar
  • Wiener, Müller. İstanbul’un Tarihsel Topoğrafyası. Çev. Ülker Sayın. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2001. google scholar
  • Yüksel, İ. Aydın. 2. Beyazıt Yavuz Selim Devri. İstanbul: Fetih Cemiyeti Yayını, 2006. google scholar
  • “Eski İstanbul Fotoğrafları Arşivi.” Erişim 25 Eylül 2020. www.eskiistanbul.net. google scholar
  • “Burada İstanbul Var.” Erişim 25 Eylül 2020. www.istanbulium.net google scholar
  • “Libarary of Congress.” Erişim 25 Eylül 2020. https://www.loc.gov/ google scholar
  • “Bnf Gallica.” Erişim 25 Eylül 2020. https://www.gallica.bnf.fr google scholar
  • “University of Oxford.” Erişim 25 Eylül 2020. https://www.ox.ac.uk google scholar
  • “National Gallerie of Canada.” Erişim 25 Eylül 2020. https://www.gallery.ca google scholar
  • “İBB Atatürk Kitaplığı.” Erişim 25 Eylül 2020. http://ataturkkitapligi.ibb.gov.tr/ataturkkitapligi/ index.php google scholar
  • “Victoria Albert Museum.” Erişim 25 Eylül 2020. https://www.vam.ac.uk/collections/photographs google scholar
  • “Devlet Arşivleri Başkanlığı.” Erişim 25 Eylül 2020. https://katalog.devletarsivleri.gov.tr/ google scholar
  • “Salt Araştırma.” Erişim 25 Eylül 2020. http://www.saltresearch.org google scholar
  • “Getty Research Institute.” 25 Eylül 2020. http://www.getty.edu/research google scholar
  • “İstanbul Üniversitesi Kütüphane ve Dokümantasyon Dairesi Başkanlığı.” 25 Eylül 2020. http://kutuphane.istanbul.edu.tr google scholar
  • “Dm Dijital müze.” 10 Ocak 2021. http://www.tebozelmuze.com google scholar

Atıflar

Biçimlendirilmiş bir atıfı kopyalayıp yapıştırın veya seçtiğiniz biçimde dışa aktarmak için seçeneklerden birini kullanın


DIŞA AKTAR



APA

Büyükseçgin, İ. (2021). İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim. Art-Sanat, 0(15), 61-92. https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003


AMA

Büyükseçgin İ. İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim. Art-Sanat. 2021;0(15):61-92. https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003


ABNT

Büyükseçgin, İ. İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim. Art-Sanat, [Publisher Location], v. 0, n. 15, p. 61-92, 2021.


Chicago: Author-Date Style

Büyükseçgin, İsmail,. 2021. “İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim.” Art-Sanat 0, no. 15: 61-92. https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003


Chicago: Humanities Style

Büyükseçgin, İsmail,. İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim.” Art-Sanat 0, no. 15 (Sep. 2021): 61-92. https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003


Harvard: Australian Style

Büyükseçgin, İ 2021, 'İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim', Art-Sanat, vol. 0, no. 15, pp. 61-92, viewed 25 Sep. 2021, https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003


Harvard: Author-Date Style

Büyükseçgin, İ. (2021) ‘İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim’, Art-Sanat, 0(15), pp. 61-92. https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003 (25 Sep. 2021).


MLA

Büyükseçgin, İsmail,. İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim.” Art-Sanat, vol. 0, no. 15, 2021, pp. 61-92. [Database Container], https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003


Vancouver

Büyükseçgin İ. İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim. Art-Sanat [Internet]. 25 Sep. 2021 [cited 25 Sep. 2021];0(15):61-92. Available from: https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003 doi: 10.26650/artsanat.2021.15.0003


ISNAD

Büyükseçgin, İsmail. İstanbul Tarihi Yarımada’da Osmanlı Dönemi Yerleşim”. Art-Sanat 0/15 (Sep. 2021): 61-92. https://doi.org/10.26650/artsanat.2021.15.0003



ZAMAN ÇİZELGESİ


Gönderim14.10.2020
Kabul14.10.2020
Çevrimiçi Yayınlanma05.02.2021

LİSANS


Attribution-NonCommercial (CC BY-NC)

This license lets others remix, tweak, and build upon your work non-commercially, and although their new works must also acknowledge you and be non-commercial, they don’t have to license their derivative works on the same terms.


PAYLAŞ




İstanbul Üniversitesi Yayınları, uluslararası yayıncılık standartları ve etiğine uygun olarak, yüksek kalitede bilimsel dergi ve kitapların yayınlanmasıyla giderek artan bilimsel bilginin yayılmasına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. İstanbul Üniversitesi Yayınları açık erişimli, ticari olmayan, bilimsel yayıncılığı takip etmektedir.